Eerste Hulp Bij Omgevingswet

Attentie: over enkele tellen begint de netwerksamenleving te golven!

Wat ik vaak hoor in het werkveld:
‘Wij beseffen ons maar al te goed dat de samenleving in een transitie zit. Dat we als gemeente mee moeten veranderen. We zien bij andere gemeentes dat er wordt geëxperimenteerd met nieuwe overlegvormen.

We horen ook steeds meer succesverhalen over overheid en burgers die al nauw samenwerken. En we willen ook veranderen. Echt. Punt is alleen: we weten niet HOE …’

Vorig jaar ben ik door de provincie Noord-Brabant gevraagd om lid te worden van een pioniersgroep. De provincie worstelde namelijk met hetzelfde vraagstuk als veel gemeentes: hoe? Hoe transformeren we van een samenleving die wordt gedomineerd door formele instituten, in een netwerksamenleving, waarin overheid, burgers, instanties en verenigingen elkaar ook off the track heel gemakkelijk vinden? En hoe kunnen wij als provincie dat proces faciliteren en versnellen?

Die pioniersgroep is heel divers. Er zitten denkers en doeners in. Architecten, mensen die het initiatief voor een ecodorp hebben genomen, adviseurs ruimtelijke ontwikkeling, enz. Een keer per zes weken komen we bij elkaar. Om – en dan met name op de omgevingswet – de provincie belangeloos te adviseren hoe het anders kan.

Of ik mee wilde pionieren?

Ik heb geen seconde getwijfeld.

En nog geen seconde spijt gehad.

Er zit ontzettend veel energie in de groep. Mensen die zich realiseren dat we de eigen belangen los moeten laten, jij ook, wij ook, als we willen dat iedereen in de samenleving onderdeel wordt van de transitie. Mensen met ideeën. Mensen met verhalen. En mensen met bewijzen.

De transitie is gaande, maar waar zitten we?

De pioniersgroep geeft mij de bevestiging van wat ik in mijn dagelijkse werk ook zie: de transitie naar die netwerksamenleving is in gang gezet. Geen twijfel meer mogelijk.

Aan het oppervlak is die netwerksamenleving ogenschijnlijk nog rustig, als een stilstaand water, maar in die onderstromen gebeurt van alles. Daar borrelt, broeit en bruist het.

Of ik voorbeelden heb?

Met name op het gebied van energie zie je steeds meer initiatieven ontstaan. Dat komt omdat hier de noodzaak misschien wel het meest opzichtig is. Onze natuurlijke energiebronnen raken immers op. En dus gaan we richting klimaatneutrale woningbouw en ontstaan er steeds meer energiecoöperaties, waarbij burgers zich verenigingen om samen de energievoorziening te organiseren.

Maar ook op andere fronten is de dynamiek tussen overheid, burgers en markt aan het veranderen. Er ontstaan steeds meer initiatieven waarin vernieuwingsdrift, enthousiasme en het nieuwe samenwerken de boventoon voeren.

Zo heeft de gemeente Breda haar inwoners gevraagd om een burgerbegroting te maken. En zo ging mijn vorige blog over de gemeente De Bilt, waar ze gebiedsgericht gaan werken.

En ja, er was weerstand. Ja, er is weerstand. En ja, er zal weerstand blijven. Ambtenaren die terugvallen in oude patronen, omdat ‘mensen helemaal niet op nieuwe vormen van samenwerking zitten te wachten en gewoon verwachten dat wij, de gemeente, besluiten voor hen nemen.’

Maar die weerstand wordt minder. Iedere dag een beetje. Dat voel je. Dat hoor je. Dat merk je.

Het moment komt dichterbij

In de pioniersgroep zijn we er inmiddels allemaal van overtuigd: het moment komt iedere dag dichterbij dat de onderstromen in het water zo sterk worden dat ook het oppervlak in beweging komt.

En als dat gebeurt, ben ik ervan overtuigd dat het water blijft golven en niet meer stil zal komen te staan …

mm

Erin Tselekis

Sinds 2008 werkzaam bij Louter. Meteen gepakt door de energie die het bedrijf ademt. Inmiddels directeur. Motto: alleen samen zet je stappen tot een niveau waar je alleen nooit had kunnen komen.

Wil ook jij gaan bouwen aan de Omgevingswet?
Bel Louter.